ŞAİR / პოეტი
Avizenin ışığını yakaladığında
İpe dizilmiş elmas
Ve sinesi ışıldadığında…
Hafiften gerilmiş olamazsın çarmıha
Ve biraz dirilmiş de olamazsın kabristandan.
Bileğinin venleri üstünde kayıyor arşe
Ve kalpleri ağırıyor sadık dostların
Ve süzülüp gidiyor hayatla dolu gemi
Ve peşinden gidiyorsun mavnanın,
Tıpkı bir korsan misali.
Ardından geliyor Kartli’nin uzak meraları,
Gündüz de gece de,
Dışarda da içerde de,
Taçlar arasında bu dünyada, bir tanesine
Tapıyorsun sen, tacın dikenlisine.
Hiçbir şeyle benzemiyorsun saksı bağbanına
Yaprak dökümüne de odasında katlanana,
Gizemli elin sana dokunmasından sonra
El çektin sanatçı çantasından da.
Birileri ıslık çalıyor sokağın sonunda,
Çocukluğun seni çağırıyor bence,
Ön sırayı zayıflara bıraktıklarında
Son sırada girilmesi için bahse.
Boş nişler tekrar çağırıyor ve seni
Cephenin ileri hattından saniyeyle ayırıyor,
Kıza işmar ediyordun ya sınıfta hani,
Onunla vatanına işaret veriyorsun şimdi.
Sana güvenmesi için bu yolda,
Yolda, düşmanların payladıkları hani,
Ölümü de karşılarsın,
Zevk alan bir yüzle
Tıpkı yere serdiğin rakibini.
Dato MAĞRADZE
Türkçesi: Hasan Çelik
პოეტი
როცა ალმასი ძაფზე აცმული
ჭაღის შუქს იჭერს
და ნათობს მკერდი…
შენ ვერ იქნები ოდნავ ჯვარცმული
და ან ცოტათი აღმდგარი კვდრეთით.
მაჯის ვენებზე სრიალებს ხემი
და გული სტკივათ ერთგულ მეგობრებს
და მიდის სავსე სიცოცხლით გემი
და მისდევ ხომალდს,
როგორც მეკობრე.
მოგდევენ ქართლის მინდვრები შორი,
დღისით თუ ღამით,
გარეთ და შიგნით,
ქვეყნად ერთადერთს, გვირგვინთა შორის,
ეთაყვანები ეკლიან გვირგვინს.
არაფრით ჰგავხარ ქოთნის მებაღეს
და ფოთოლცვენის ოთახში მომთმენს,
რაც იდუმალი ხელი შეგახეს,
ხელი გაუშვი მოხელის პორტფელს.
ქუჩის ბოლოდან ვიღაცა უსტვენს,-
შენი ბავშობა გეძახის მგონი,
როცა წინა მერხს უთმობენ სუსტებს,
ბოლო მერხზე რომ დაიდოს ფსონი.
და ცარიელი კვლავ გიხმობს ნიშა,
ფრონტის წინა ხაზს გაშორებს წამი,
კლასში თუ გოგოს აძლევდი ნიშანს,
ახლა სამშობლოს ანიშნებ ამით.
რომ ჰქონდეს გზაზე შენი იმედი,
გზაზე, რომელიც მტრებმა შეთოფეს,
სიკვდილსაც, სახით მოზეიმეთი,
შეხვდები, როგორც
ძლეულ მეტოქეს.
დათო მაღრაძე
