ტერენტი გრანელის უცნაური სიყვარულის ამბავი

ტერენტი გრანელის უცნაური სიყვარულის ამბავი

ანნა კა : “შავი წა­მე­ბი მიჰ­ქ­რი­ან. ისევ ცო­ცხა­ლი ვარ, ისევ ვოც­ნე­ბობ და ისევ ვფიქ­რობ. დიდი ხა­ნია, რაც ერ­თმა­ნე­თი არ გვი­ნა­ხავს, მაგ­რამ ჩვე­ნი გუ­ლე­ბი მა­ინც ახ­ლოს არი­ან. ეხლა უფრო გან­ვიც­დი შენ­თან სი­ახ­ლო­ვეს. შენ თით­ქოს შორს იმ­ყო­ფე­ბი ჩემ­გან და ეს უფრო სა­ში­ნელს ხდის ჩემს მარ­ტო­ო­ბას, მე ხომ ყო­ველ­თვის მარ­ტო­ო­ბის ქვეშ ვი­ფერ­ფლე­ბი, და ეს მარ­ტო­ო­ბა მიყ­ვარს და თან მე­ში­ნია… მე შე­იძ­ლე­ბა მი­წას მალე მოვ­შორ­დე და ზე­ცი­სა­კენ წა­ვი­დე… რა ვქნა, სად არის ის დიდი ნუ­გე­ში, რა­საც ადა­მი­ა­ნი ყო­ველ­თვის ეძებს…” – სწერს ტე­რენ­ტი გრა­ნე­ლი თა­ვის “უც­ნა­ურ” სიყ­ვა­რულს – თა­მარ ჯა­ფა­რი­ძეს….

ყო­ველ­დღი­უ­რი ცხოვ­რე­ბის წე­სით გრა­ნე­ლი ძა­ლი­ან ჰგავ­და ნიკო ფი­როს­მანს – ტე­რენ­ტიც მა­სა­ვით კი­ბის ქვეშ ცხოვ­რობ­და. კი­ბეს ერთი ფარ­ღა­ლა­ლა შე­ჭე­დი­ლი ფიც­რუ­ლი კარი ჰქონ­და, კარს მიღ­მა კი ერთი ჭრი­ა­ლა ტახ­ტი, მა­გი­და, ორი სკა­მი და ერთი ნავ­თის ლამ­ფა იყო. არა­ნა­ი­რი გათ­ბო­ბა და აუ­ცი­ლე­ბე­ლი სა­ცხოვ­რე­ბე­ლი პი­რო­ბე­ბი არ ჰქონ­და…
ტე­რენ­ტი გრა­ნე­ლი წა­ლენ­ჯი­ხი­დან ერთი აბ­გით ჩა­მო­ვი­და. თან ჰქონ­და გუ­ლის­ხმი­ე­რი მე­ზობ­ლის, ცნო­ბი­ლი სა­ზო­გა­დო მოღ­ვა­წის – ია­კობ შა­ნა­ვას სარ­ე­კო­მენ­და­ციო წე­რი­ლი ზა­ქა­რია ჭი­ჭი­ნა­ძი­სა და იო­სებ იმე­დაშ­ვი­ლი­სად­მი. მათ შე­ი­ფა­რეს პო­ე­ტი და ლექ­სე­ბის და­ბეჭდ­ვის საქ­მე­შიც უშუ­ამ­დგომ­ლეს. ტე­რენ­ტი გრა­ნე­ლის ნამ­დვი­ლი გვა­რი “კვირ­კვე­ლია”, მე­ო­რე ვერ­სი­ით კი – “კვირ­კვა­ი­აა”. თბი­ლის­ში ჩა­მოს­ვლის­თა­ნა­ვე პო­ე­ტი ფსევ­დო­ნი­მად “გრა­ნელს” ირ­ჩევს. ამ სი­ტყვის ეტი­მო­ლო­გი­ის რამ­დე­ნი­მე ვერ­სია არ­სე­ბობს, თუმ­ცა ალ­ბათ ყვე­ლა­ზე სწო­რი ვერ­სია სი­ტყვის ლა­თი­ნუ­რი წარ­მო­შო­ბით აიხ­სნე­ბა. “გრა­ნუმ” ლა­თი­ნუ­რად, “მარ­ცვალს” ნიშ­ნავს. პო­ე­ტი ხში­რად ამ­ბობ­და: “მეც პა­ტა­რა, ობო­ლი მარ­ცვა­ლი, სამ­ყა­როს უმ­ცი­რე­სი ნა­წი­ლი ვარ”…
ტე­რენ­ტი გრა­ნელს თა­ვი­სი შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი სრულ­ყო­ფი­ლე­ბის ზე­ნი­ტში ყოფ­ნი­სას უამ­რა­ვი თაყ­ვა­ნის­მცე­მე­ლი ჰყავ­და.
გან­სა­კუთ­რე­ბით პო­პუ­ლა­რუ­ლი იყო ახალ­გაზ­რდებ­ში და უამ­რავ წე­რილს იღებ­და. ერთ-ერთი, კი­ე­ვი­დან ახალ­გაზ­რდა ქალ­მა გა­მო­უგ­ზავ­ნა. ეს იყო თა­მარ ჯა­ფა­რი­ძე – იმ დრო­ი­სათ­ვის კი­ევ­ში სა­ცხოვ­რებ­ლად წა­სუ­ლი ოფიც­რის მე­უღ­ლე. წე­რი­ლის მი­ხედ­ვით, გრა­ნე­ლის ლექ­სე­ბის კი­თხვა მის­თვის “ყო­ველ­დღი­ურ სუ­ლი­ერ საზ­რდოდ” ქცე­უ­ლი­ყო. ამ­ბობ­და, რომ თბი­ლის­ში ყოფ­ნი­სას სა­ი­დუმ­ლოდ უყ­ვარ­და პო­ე­ტი და ბევ­რი მისი ლექ­სი ზე­პი­რად იცო­და. ტე­რენ­ტი ამ წე­რი­ლით გა­ო­ცე­ბუ­ლი და აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლი დარ­ჩა. მისი მე­გო­ბა­რი წერს, – რად­გან ის ამ ქალს არ იც­ნობ­და, სა­კითხს ფრთხი­ლად ეკი­დე­ბო­და, თუმ­ცა სა­პა­სუ­ხო წე­რი­ლი მის­წე­რა და ამის შემ­დეგ მათი მი­მო­წე­რა რე­გუ­ლა­რუ­ლი გახ­და. მე­გობ­რე­ბი ამ­ჩნევ­დნენ, რომ პო­ე­ტი სხვაგ­ვა­რი გახ­და, სი­ხა­რუ­ლი­სა და ბედ­ნი­ე­რე­ბი­სა­გან ცაში დაფ­რი­ნავ­და. სა­ერ­თოდ, ძა­ლი­ან და­უ­დე­ვა­რი, მო­უვ­ლე­ლი იყო, ზოგ­ჯერ ზამ­თარ­ში თეთ­რი ტი­ლოს ტან­საც­მე­ლი ეცვა; იმ პე­რი­ოდ­ში კი ამ მხრი­ვაც გა­მო­იც­ვა­ლა – ყო­ველ­თვის სევ­დი­ან­სა და მის­ტი­კურს, თვა­ლებ­შიც სი­ხა­რუ­ლის სხი­ვი ჩა­უდ­გა. გარ­შე­მო მყო­ფე­ბის­თვის საგ­რძნო­ბი იყო, რომ მის ცხოვ­რე­ბა­ში სე­რი­ო­ზუ­ლი ცვლი­ლე­ბა მოხ­და. პო­ეტ­მა ერ­თა­დერ­თს – გენო ქელ­ბა­ქი­ანს გა­ან­დო თა­ვი­სი სა­ი­დუმ­ლო. სწო­რედ ამ პე­რი­ოდ­ში და­წე­რა ლექ­სი “შენს მო­ლო­დინ­ში”…

შენს მოლოდინში
თ. ჯ — ძეს! *

ჩემი გული უფრო გამალებით
ცემს შენს მოლოდინში!
ტერენტი გრანელი

მე შენზე ვფიქრობ და თითქოს გხედავ,
ვფიქრობ და ისევ დღეა მზიანი.
ძვირფასო, მოსვლა რად გაგიძნელდა,
ძვირფასო, რისთვის დაიგვიანე.

ახლა ეს გრძნობა უფრო მეტია,
ახლა ქარები არხევენ ტირიფს.
მე შენ გიამბობ ჩემს ტრაგედიას
და როგორც ბავშვი, დავიწყებ ტირილს.

ასე გაივლის წამება, ოხვრა,
შენ მოხვალ ჩემთან თეთრი ხელებით.
მოხვალ დაღლილი, მეტყვი: როგორ ხარ?
მოხვალ და ვიცი, მომეფერები.

თუმცა იქნება ღამე წამების,
ღამე სასტიკი და ულმობელი.
და ეს თვალები, ლურჯი თვალები,
ჩემი თვალები ისევ მოგელის.

ერთ-ერთ წე­რილ­თან ერ­თად, თა­მარ­მა ტე­რენ­ტის სა­კუ­თა­რი ფო­ტო­სუ­რა­თი გა­მო­უგ­ზავ­ნა. ტე­რენ­ტიმ ის გენო ქელ­ბა­ქი­ანს უჩ­ვე­ნა, რომ­ლის თქმი­თაც, ქალი იმ­დე­ნად მომ­ხიბ­ვლე­ლი იყო და ისე­თი მშვე­ნი­ე­რი თვა­ლე­ბი ჰქონ­და, რომ თა­ვა­დაც მო­ი­ნუს­ხა. ერთხე­ლაც, ტე­რენ­ტიმ თა­მა­რის­გან მი­ი­ღო წე­რი­ლი, რო­მელ­შიც თა­ვი­სი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბის შე­სა­ხებ ატყო­ბი­ნებ­და: მან ოჯა­ხის მი­ტო­ვე­ბა და ტე­რენ­ტის­თან თბი­ლის­ში წა­მოს­ვლა გა­და­წყვი­ტა. პო­ე­ტი მო­უთ­მენ­ლად ელო­და ამ დღეს, ად­გილს ვერ პო­უ­ლობ­და… დათ­ქმულ დღეს სად­გურ­ზე მი­სულ­მა გე­ნომ და ტე­რენ­ტიმ ხალ­ხის­გან დაც­ლილ ვა­გონ­ში მარ­ტოდ დარ­ჩე­ნი­ლი ქალ­ბა­ტო­ნი და­ი­ნა­ხეს, გვერ­დით უზარ­მა­ზა­რი ჩე­მოდ­ნით. როცა გე­ნოს ტე­რენ­ტის­თვის შე­უ­ხე­დავს, სა­ხე­ზე ფერი არ ედო თურ­მე პო­ეტს… მე­გობ­რე­ბი ნელი ნა­ბი­ჯით მი­უ­ახ­ლოვ­დნენ ქალს. თა­მარ­მა პო­ეტს ხელი გა­უ­წო­და და მი­ე­სალ­მა, ტე­რენ­ტი­მაც მი­უ­გო: “გა­მარ­ჯო­ბა”. მერე გე­ნოს მი­უბ­რუნ­და და უთხრა: “ჩვენ წა­ვე­დით, გვეჩ­ქა­რე­ბა!” – და ად­გი­ლი­დან მო­წყდა.
გენო ქელ­ბა­ქი­ა­ნი იხ­სე­ნებს: “მე არ მი­ნა­ხავს უფრო ნა­ტან­ჯი სახე, უფრო მწუ­ხა­რე თვა­ლე­ბი, მეც ცრემ­ლი მო­მე­რია. ქალი ჩე­მო­დან­ზე ჩა­მოჯ­და და ცრემ­ლი ვე­ღარ შე­ი­კა­ვა, ამო­იკ­ვნე­სა და, უნდა ით­ქვას, მეც ისე­ვე მეტ­კი­ნა გული, რო­გორც მას. ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა ეს ქალი იმ წუ­თებ­ში! ნეტა მე მყვა­რე­ბო­და, ნეტა, მე ვყვა­რე­ბო­დი”. დაბ­ნე­ულ­მა და შე­წუ­ხე­ბულ­მა გე­ნომ ატი­რე­ბუ­ლი ქალი ეტ­ლამ­დე მი­ა­ცი­ლა, იქი­დან მობ­რუ­ნე­ბულ­მა კი მე­გო­ბარს და­უ­წყო ძებ­ნა. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით, ქან­და­კე­ბა­სა­ვით თეთ­რი და მგლო­ვი­ა­რე პო­ე­ტი ფი­როს­მა­ნის ქუ­ჩის კუ­თხე­ში, ბოძ­ზე მიყრდნო­ბი­ლი და ჩუ­მად მო­ბუტ­ბუ­ტე ნახა… პო­ე­ტი თით­ქოს ცო­ცხლებ­ში აღარ ეწე­რა… მე­გობ­რის საყ­ვე­დუ­რის შემ­დეგ ესღა თქვა: “ვა­ი­მე, რამ­ხე­ლა ჩე­მო­და­ნი ჰქონ­და… სად იყო ის ქალი, მე რომ მიყ­ვარ­და?! რა­ტომ მწერ­და ასეთ ნაზ წე­რი­ლებს? რად მივ­წე­რე მე წე­რი­ლე­ბი? რად დავ­წე­რე ლექ­სი? რად მოვ­ტყუვ­დი? ახ, რად მემ­ტე­რე­ბა ჩემი მუხ­თა­ლი ბედი!” ეს არ მომ­ხდა­რა იმის გამო, რომ ქალი ან ულა­მა­ზო, ან ასა­კო­ვა­ნი იყო. უბ­რა­ლოდ, ტე­რენ­ტის ის სხვაგ­ვა­რი წარ­მო­ედ­გი­ნა, მისი პო­ე­ტუ­რი წარ­მო­სახ­ვა არ და­ემ­თხვა რე­ა­ლო­ბას… ეს ქალ­ბა­ტო­ნი კი­ევ­ში აღარ დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლა, სა­ცხოვ­რებ­ლად თბი­ლის­ში დარ­ჩა. ტე­რენ­ტი სა­დი­ლად ერთ ქალ­ბა­ტონ­თან და­დი­ო­და, რო­მე­ლიც ვე­რის სა­საფ­ლა­ოს­თან ახ­ლოს ცხოვ­რობ­და. ერთხელ, ამ ქა­ლის სახ­ლის ფან­ჯრი­დან თა­მარ ჯა­ფა­რი­ძე და­უ­ნა­ხავს, ფეხ­ზე წა­მო­იჭ­რა თურ­მე და სხვა ფან­ჯრი­დან მე­ო­რე მხა­რეს გა­დახ­ტა. მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა თავს არი­დებ­და თა­მარ­თან შეხ­ვედ­რას და არც არა­სო­დეს ახ­სე­ნებ­და. მხო­ლოდ ამ სტრი­ქო­ნით “გა­მო­ი­ტი­რა”:

“და სევ­და მი­პყრობს ისევ და ისევ,,
დაბ­ნელ­და ჩემი ოც­ნე­ბის მხა­რე.
არ­ყოფ­ნის ღა­მევ, შენ და­მი­ფა­რე,
არ­ყოფ­ნის ღა­მევ, შენ და­მი­ფა­რე”…

https://www.facebook.com/groups/227022769509545/permalink/449549443923542/