ამბობენ, არ დაწერილაო ეს ლექსი ანანურთან
1.
მიწა ხომ წიაღში ინახავს ყველაფერს – კაცსაც და ლავასაც;
ზღვა – ფსკერზე, ჩაძირულ ქალაქსაც;
ცაა და საჩვენოდ მარტოკა სამზეო მიეცა წიაღად;
დაღლილი ხანდახან იმითღა ნუგეშობს,
ჩვევად რომ ისევ გვაქვს,
თვალები დავხუჭოთ ძილის წინ ანაზდად.
თუმცა კი მაშინაც პოულობს სამზირალს
სიზმრეთში, ფიქრებში და იმის იქითაც,
ვინც სიტყვის მადანზე, მეგობრის ტყვიაზე,
მოვარდნილ მეწყერზე დარდებში გვეჩვენა
ცხელ ქვებზე გარჩენილ კალმახად…
სად აღარ იფრინა?!
რაზე არ იფიქრა?!
იმათი ყოფნაც და იმათი არყოფნაც
სურდა, რომ ექცია დასარჩენ მტრედებად,
სასაგზლე ლექსებად,
ლექსებში – მწუხარე სტრიქონად,
თუნდ სასვენ ნიშნებად,
ან შორისდებულად…
ევედრა გამჩენსაც, წერას და იღბალსაც,
საფლავის ქვებსაც და შარშანდელ ბუდესაც,
ძველ სვეტიცხოველსაც,
მიეცათ სიტყვების ულევი წიაღი.
მზად იყო, ჩაეცვა შეშლილის ხალათი,
ოღონდაც
სიტყვები,
სიტყვები,
სიტყვები
არ შემოკლებოდა,
არ გამოლეოდა
და არც დაშრეტოდა.
3.
მზად ვარო, ჩურჩულებდა, ამოვფრინდე შენამდის, ზეცაში,
თუნდ მერე ისევ ძირს, ხმელეთზე დავენარცხო,
წყალშიაც შემოვცურავ, თუნდ ბოლოს დაღლილი
დავეშვა ზღვის ფსკერზე, – ფსკერიც ხომ მიწაა
(თუ თევზთა არ გავხდი სალუკმე მანამდის)!
მთების და მწვერვალთა თოვლშიც შევაბიჯებ:
ოდესმე ეს თოვლიც დადნება, უდაოდ.
ამიტომ მაპოვნინე აქ სიტყვის წიაღი, ჩემს მშობელ მიწაზე!
უღელ ხარკამეჩსაც ხომ არ დამამადლი?!
მაშინ ზამთრისპირას გუთნისდედასავით
ღრმა ხნულებს გავავლებ ამ პწკართა შორისაც!
და ბოლოს დაღლილი რომ ვიგრძნობ შენი ხელის შეხებას ხელზე,
გაძღება როცა პურის თავთავი მსუქან მარცვლებით,
გამაკვლევინე მაშინ ერთი კიდევ სტრიქონი
და მიმაძინე მის წიაღში ნაბოლარა შეშლილი ბიჭი.
2021 წლის 25–27 იანვარი
