მამა ადამ ვახტანგ ახალაძე: ჩემო სულისთქმავ

ჩემო სულისთქმავ

ვერაფრით გაგაგონე!
როგორ არ გეძახე:
საქართველოვ-მეთქი,
ქართლოვ-მეთქი,
ქართლის ჭირისავ და ქართლის ცხოვრებისავ!
სამშობლოვ-მეთქი,
მშობლიურო მიწავ-მეთქი,
ქვეყანავ-მეთქი, ღვიძლო და უკარგესო,
კიდევ საძვალევ-მეთქი პაპიჩემთა,
პაპის ძმათა და იმათ პაპათ პაპათა-მეთქი,
ხოლო იმათში – რამდენი მკერდშენგრეულის
და ზოგისაც – თეთრშუბლგახვრეტილის,
ომშიწაუსვლელების და შინმოუსვლელებისაც,
ბუხართან გაგუდულების და კლდეებში გადაჩეხილების…

ვერ გაგაგონე!
ომახიანად კი გეძახდი.
მიხაროდა, შენს ჭიშკართან რომ დავიგულე
უხამლო ტერფები და გაბურძგნული თავი ჩემი!
გამომხედე-მეთქი!
ეგება, გადმომხედო-მეთქი,
ახლაღა დავბრუნდი-მეთქი,
მაშინ რომ გამაგზავნე საშოვარზე.
აგერ ვარ, აგერ!
თუ ვერ მხედავ, მთვარეს ვთხოვ და მოგინათებს!
დამინახე?
ჭიშკართან ვდგავარ.
ქარი ქრის დღეს, ცივია ქარი
და, ალბათ ეგაა, რომ მაუცხოებს.
წვიმაც მოურიდებლად მალტობს და მასველებს
და ჭექს ნამეტანი,
ელავს და აბნელებს.
დაღლილი აგერ ჩამოვჯდები,
გრძელ ლოდზე,
და დაგელოდები, ვიდრე მოიცლი.
საფიქრალიც ხომ მაქვს –
მთელი ჩვენი სოფელი შემოვიარე
და გაღმაც.
ხელის გაწვდენაზე დგახარ სამშობლო ოდა,
გაჩახჩახებული,
მორთულ-მოკამზული,
აჟრიამულებული,
სტუმართმოყვარე,
ამღერებული,
აცეკვებული,
ათამადებული.
ჰოდა, უცებ შემეშინდა,
ძილმა რომ წამიღოს,
ლოდზე მჯდომარე რომ გავიყინო,
ფეხდაუბანელი რომ მიპოვონ
და ძლივად შემოსილი,
რომ შეგარცხვინო,
ქეიფიც რომ ჩაგამწარო,
სტუმარი რომ შეგიწუხო
შვილის სიკვდილით,
ჩემს თავს ვერ ვაპატიებ.
ო, ჩემო საქართველოვ,
დედავ ჩემო და დედის ნაცვალოც.