Veysel Çolak
İNSANI KANATIR ŞİİR
Aristoteles’in (m.ö. 384- m.ö. 322) görüşlerini dayanak yaparak sanatın yararlı olmak gibi bir amacı içeremeyeceği söylenegelir.
“Sanat sanat içindir.” sav sözü de bu yaklaşımın özetidir bir bakıma. Sonuçta
“Sanat haz almak içindir.” denilerek çıkılmıştır işin içinden.
Benim kendime açıklayamadığım bir durum bu. Kendimi bildim bileli şiirle ilgilenirim. Zerre kadar haz aldığım bir an olmadı hayatımda. Okurken, yazarken hep bunaldım, acı çektim; duygularım, düşüncelerim delirdi. Hangi iyi şairi okusam böyle oldu. Abartılı bulunabilir ama değil. İçime sinen bir şiir yazdığımda bütün gün taş taşımış gibi yoruldum, hastalandım.
Bu durumu hazcılar (hedonistler) nasıl açıklar bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Onların benim bildiğim şiirle ilgilerinin olmadığı kanısındayım.
