Ana dili gününüz kutlu olsun / გილოცავთ ქართული ენის დღეს. Hüseyin Uygun
ANADİLİN ALFABESİ
Her yer buz tutmuştu sanırım
Herhalde soğuk rüzgârlar esiyordu.
Kutlu bir adam ,kutsal alfabeyi
İndiriyordu göklerden yere doğru.
Masal gibi bir şeydi.
Bunu bir masal tadında anlatacağım ben de
Bülbülle menekşe bu kitapta nasıl yuvalandılar.
Çiçeği burnunda bir kitaptı çocukları mutlu kılan.
Hiç ayırt etmeden, yoksulla varsılı
Dolaştı durdu kapı kapı.
Gürcü dili gökyüzünde
Harmanlanınca güneşin renkleriyle
Doldu bütün evlerin bahçelerine.
“Ai titi,ai ia…” *
Anadilin alfabesi bambaşka bir eser!
Işığı rengi başka.
Yüz yirmi yaşına girdi ama
Henüz tek bir ak düşmedi saçlarına.
Bülbülün sesi, anadilin alfabesi
Ulusun ruhu, ulusun sesi.
Anadil anıtlar içinde bambaşka bir anıt
Hem tinsel hem yaşayan bir varlık
Utku ve onur.
Ulusun sancılı bedeninde
Ruhun gizli şifresi.
İlk ve son nefesimizin ezgisi, sevginin abecesi
Doğa nasılsa işte öyle.
“Altın Post’a” emanet
Bilginin, bilgeliğin dönüşü.
Bir kristal kadar saydam
Suluboya gibi sade.
Bir tarlakuşu gibi cıvıl cıvıl
Menekşeler gibi sevimli.
Tanrının eseridir anadilin alfabesi.
Işığı başka
Rengi başka
Yüz yirmi yaşına girdi ama
Henüz tek bir ak düşmedi saçlarına.
*Gürcü alfabesinde ilk alıştırma sesleri: ”Bu parmak, bu menekşe”
Tsisana Antadze
Türkçesi: Hüseyin Uygun

სელამი გუმუში
კალიგრაფი
,,დედა-ენა”
იქნებ მართლა ყინვა იყო,
იქნებ მართლა ქარი ქროდა, დალოცვილი დედა-ენა ღმერთკაცს ციდან ჩამოჰქონდა,
ზღაპარს ჰგავს და ზღაპარივით მოგიყვებით ამბავს ახალს
ბულბული და ია-ია წიგნში როგორ ჩაესახლა.
საყმაწვილო წიგნი იყო,პატარების გასახარად.
არ არჩევდა მდიდარ-ღარიბს,
დადიოდა ეზო-კარად;
როს ქართული ზეცის თაღზე
მზე ფერებთან აირია,
მოეფინა ეზო-ეზო:
,,აი, თითი, აი ია”…
,,დედა-ენა!”-სხვა წიგნია,
სხვა სხივია,სხვა ფერია,
ას ოცი წლის უკვე გახდა,
ჭაღარაც არ გაერია.
,,დედა-ენა!”-ხმა ბულბულის,
ხმა ერის და სული ერის,
,,დედა-ენა!”-ძეგლში ძეგლი,
ცოცხალი და სულიერი.
,,ქებაი და დიდებაი”
ერის ტანჯულ სხეულთანა,
საიდუმლო კოდი სულის,
ალილუც და სულთათანაც
ანტიკვარი,სიყვარულის ანა-ბანა,
რამ ბუნება,
ოქროს საწმისს მინდობილი
ცოდნა-სიბრძნის დაბრუნება.
გამჭვირვალე,როგორც ბროლი,
სუფთა ,როგორც აკვარელი,
ხმაწკრიალა,ვით ტოროლა,
იასავით საყვარელი.
დედა-ენა ღვთის წიგნია,
სხვა სხივი აქვს,
სხვა ფერი აქვს,
ას ოცი წლის უკვე გახდა,
ჭაღარაც არ გაერია…
ცისანა ანთაძე































