{|Telif hakkı nedeniyle Gürcü Şiir Antolojide yayınlayamadığımız şairlerden….|}
Derler ki
Ben öldüğümde derler ki;
O dörtyüz kişilik listeden
Biri daha eksildi, ölüverdi,
Kabri doldu bedeninden,
Hem ne uzun zaman direndi
Dünyanın karmaşasına rağmen !
Derler ki ben öldüğümde;
Kurtuldu, dinlendi bir zahmet,
Dönmez ki anlatmaya dil bile
O’nun çektiği bunca çileyi,
Bu da kimmiş böyle, öldü nihayet
Gitti derler, biz kaldık birbirimizle.
Ben öldüğümde derler ki;
O’nun şiirleri kaldı geride,
Çiçekleridir onlar Alpler’in,
Benzemezler uçurum çöplerine,
Çıkıp, ulaşarak toplayabileceğin
Ve zevkle sarılabileceğin hüznüne.
Ben öldüğümde derler ki hemen;
(Hiçbir şey de demezler !)
Halkın ensesine sıkarlarken,*
Bu, o mermiye göğsünü siper etmişti,
Gerçeği söylüyorlardır kim bilir,
Kim bilir… Dedikodular da mı üretilmişti ?
Mari ABRAMİŞVİLİ
Türkçesi: Hasan Çelik
* Dörtyüz kişilik listeden de halkın ensesine sıkılan mermilerden de kasıt çok sayıda şair ve yazarın katline vesile olmuş o meşhur ve meşum 1937’lerin baskı dönemidir……….1922’de doğmuş, 2008 yılında ebediyete eceliyle intikal etmiştir !
იტყვიან
მე რომ მოვკვდები, იტყვიან:
ჩაწვა, სამარე შეავსო,
მოკვდა! ეს ერთიც მოაკლდა
იმ ოთხას კაცის სიასო;
მაინც რამდენ ხანს გაუძლო
ამ ქვეყნის რია-რიასო?!
მე რომ მოვკვდები, იტყვიან:
მორჩა და დაისვენაო,
რაც მაგას ტანჯვა უნახავს,
იმას ვერ იტყვის ენაო;
ეს ვინ ყოფილა?! ძლივს მოკვდა,
წავიდა, დავრჩით ჩვენაო.
მე რომ მოვკვდები, იტყვიან:
ლექსები დარჩა მაგასო,
ალპური ყვავილებია,
არა ჰგავს ხრამის ნაგავსო;
ახვიდე, მისწვდე, დაკრიფო _
სევდამ სიამით აგავსოს.
მე რომ მოვკვდები, იტყვიან
(არაფერსაც არ იტყვიან!):
ხალხს რომ კეფაში უშენდნენ,
ეგ მკერდს უშვერდა იმ ტყვიას, _
იქნება მართალს ამბობენ,
იქნებ… ჭორებსაც თითხნიან?
მარი აბრამიშვილი
