Şair kadınların şiirleri üzerine
Uzun zamandır 1920’den sonra doğmuş şair kadınlarımızın şiirlerini okuyorum. Yüz altmışı geçti sayıları. İlk sırada Gülten Akın var. Kadınlara dayatılan törelere, ‘kestim kara saçlarımı’ diyerek karşı çıkmış, kadın öznenin bireysel özgürlüğünü savunan şiirler yazmıştı. Toplumsal koşullar nedeniyle bu çizgisini sürdürmeyip 1970’li yılların ekonomik, politik açmazlarının, işçi sınıfının yükselen savaşımının, devleşen gençlik eylemlerinin, silahlı çatışmaların, politik cinayetlerin şiirlerini yazmaya başlamıştı. Bu dönem şiirleri, Sennur Sezer dışında, kendinden sonra gelen şair kadınları hiç etkilememiş. Hepsi ‘kestim kara saçlarımı’ dizesinde kalmış, sonra bu dize de unutulmuş. Arada sırada anımsayan oluyor. O kadar.
Politik içeriği anlaşılmadan bir feminizmdir almış başını gidiyor. Bu aranış evrilip sınıf savaşımına dönüşeceği yerde bireyciliğin açmazlarına düşmüş. Kadın haklarının, özgürlüğün, eşitliğin savunulması; sevgiliye sitem etmeye, sevgiliyle kavga etmeye dönüşmüş. Daha da kötüsü feodal sevgiliye yalvarmaya dönüşen birçok şiir yazılmış.
Hiçbirinin şiirinde işçi kadınlar, taciz edilen sekreter kızlar, resmi ya da gayrı resmi çalışan seks işçileri, yasal çalıştırılan kerhaneler, kerhanelerden alınan vergilerle memurların, din insanlarının maaşlarının ödenmesi isyan ettirmemiş şair kadınları. Kadın cinayetleri olmasa erkeklere göre daha çok ezilen kadınlar hiç anımsanmayacak. Bu cinayetlerin yazdırdığı bir isyan şiiri de yok ortada.
Şair kadınların derilerinin dışına çıkmaları gerektiğini düşünüyorum. Yoksa o coğrafyada kaybolup giderler.
19 Nisan 2023, Çarşamba, saat 05.48
#@@@@@@@@#
İLKYAZ
Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya
Baba evleri, ilk kez girilen ırmağa dönüş
Toprağa tutku, kendinden dolayı
Kulaklarımızı tıkıyoruz: Para para para
Kulaklarımızı açıyoruz: Kavga kavga kavga
Sorar belki biri: Kavga ama neden kavga
Komşumuza sonsuz balta, karımıza yumruklar içinde
-Bilmiyoruz neden kavga.
Sonra kasabanın cezaevinde
Silgimizi göz önüne yerleştiriyoruz
Günlerimiz iterek genişletiyoruz
Yer açıyoruz karılarımızı düşünmeye
Bizsiz geçen menevşeyi düşünmeye
Durup ince şeyleri anlatmaya
Kimselerin vakti olmasa da
Okulların kadın öğretmencikleri
Tatil günlerini çoğaltsalar da
Kutsal nemiz varsa onun adına
Gözlerimiz için bağlar dokusalar da
Birikimler ve çizgiler gitgide gitgide
Açmaya ilkyaz çiçekleri
Bir gün birileri öte geçelerden
Islık çalar yanıt veririz
GÜLTEN AKIN
