Nuray Kanmazer
Bugün Çarşamba’da yürürken fark ettim…
İnsan, çocukluğunun geçtiği yerlere yıllar sonra döndüğünde sadece mekânları değil, kendi zihnini de yeniden görür. Çünkü bellek, hiçbir yeri olduğu gibi saklamaz; duyguya göre yeniden inşa eder.
Çocukluğumdaki Çarşamba artık yok. Renkler değişmiş, yollar değişmiş, Yeşilırmak bile başka akıyor gibi…
Belki de değişen şehirden çok, onu izleyen ben oldum.
Psikolojide buna “içsel referans çerçevesinin değişmesi” diyebiliriz. Dış dünya aynı kalsa bile, onu algılayan ben değiştiğinde bütün manzara yeniden anlam kazanır.
Bazen en uzun yürüyüş, birkaç kilometrelik bir yol değil; çocukluğumuzdan bugüne kat ettiğimiz görünmez mesafedir.
