Ben Kanadım Harfleri de Kanattım
Sekiz yaşında yazmaya başladım
eğri büğrü bir yazıyla
harflerin canını yaka yaka
zulamdı komodinin alt çekmecesi
on sekiz olunca babama verecektim yazdıklarımı.
Yanlış olurdu Noel Baba’ya yazmak
korkunçtu yalan söyleyip sonra ona inanmak.
Bir gün uyandım
bir boşlukta buldum kendimi
komodinin çekmecesindeydi yazdıklarım
eşyalarıyla birlikte evimiz satılmıştı
satmıştı biriktirdiğim duygularımı.
Her dakika bir yıl büyüdüm
hiç oyuncak bebeğim olmayınca
hep kendimle oynadım
unuttum kaç kez yaşlandığımı
unuttum kaç kez çocuk olduğumu da
kaç kez yeniden yaşamaya başladığımı.
Yaralarımın kabuğudur yaşadıklarım
dokunursanız her yanım kanar.
Duygularım isyan ediyor
aklım beni durdurdukça
işte bunu anlatamam
duygular anlatılmaz, olsa olsa yaşanır.
O günden sonra
bütün mektupları kendime yazdım.
