Hasan Çelik
თურქეთის ევროპის ამ ჩემპიონატზე მონაწილე ფეხბურთის ეროვნული გუნდი საშუალო დონის ხარისხისაა და ლამის შემთხვევით გავიდა ევრო-ჩემპიონატის ფინალში…..
ხო და საქართველოს ახლანდელი ეროვნული გუნდის რაღაცნაირი იმედი მქონდა….
სანამ დღეს სოც მედიაში დავინახავდი ქართული სოც-მედიის საზოგადოების სხვადასხვა პოსტებს…
ორი იუო ძალიან ნიშანმდობლივი;
პირველი იყო სრული იდიოტიზმის შემცველი ლოზუნგი სტადიონზე გამოფენილი შინაარსით; “თქვენ მეორე დიდგორში ხართ” ის მსგავსი და მეორე ვიდერგოლის მსგავსი ფილმი რომელშიც ფეხბურთელის ფორმაში გამოწყობილი ვიღაც ბრგე სირ-ვაჟი ლუგლუგებს რომ ერთი ქართველი უდრის ათ თუ თხუთმეტ თურქს…..
და უამრავი წერილობითი პოსტი რომელსაც არანაირი ლოგიკა არ გააჩნია…. სპორტი არაა ომი….
თავის დროზე 90’იანებში ტრაბიზიმში იყო ძალიან კარგი ბელგიელი ტრენერი…
და როცა ამ ტრენერმა ანტალიაში გამართულ ერთერთ საერთაშორისო საფეხბურთო კონფერენციაზე გამოთქვა აზრი რომ ფეხბურთი თავდაპირველად მოითხოვს ჭკუასო იგი გააძევეს ქვეყნიდან… და დიდი ხანი ტრაბიზონის გუნდს ერხეოდა….
მოკლედ სტადიონზე გამოფენილი პლაკატის დიდგორის შესახებ ნახვის და ფეხბურთელის ფორმაში გამოწყობილი იმ სირის მოსმენის შემდეგ გადავწყვიტე არ მეყურებინა მატჩისთვის….
როცა ტვინს განზე დებს კაცი ყველაფერი დამთავრებულია….
ხო და როცა თურქთა იდიოტტა-ნაცისტტა ნაწილი ცოტა ხნით წინამდე გაიძახოდა რომ ერთი თურქი უდრის მთელ მსოფლიოსო მთელი ასი წლის განმავლობაში სპორტის თითქმის ყველა დარგში იყო წაკუზული კლასიკური ჭიდაობის გარდა….
და რაც მთავარია იქ სადაც ზურაბიშვილისნაირი პსიქიატრები იყვნენ მინიმუმ ყველა ფსიქოლოგმა უნდა იცოდეს რომ სპორტი არცერთ შემთხვევაში დიდგორის მსგავსი ომი ან მსგავსი კი არაა და ზედმეტად ემოციური დატვირთებისგან შორს უნდა გყავდეთ სპორტსმენები…
რა დაგიშავეს ამ ფეხბურთელებმა იმ ერთი იდიოტის გარდა?….
საერთოდ თქვენს მიერ გავრცელებული სოც მედიის გზავნილები თუ მსგავსი სხვა უამრავი მიმართვა და მოთხოვნილებები არანაირ კავშირში არაა მოტივაციასთანაც და წახალისებასთანაც… გაიგეთ რომ ეს მეთოდები ცუდად მოქმედებს ქვეცნობიერდაც კი სპორტსმენებზე…. ზედმეტი სტრესია ქვეცნობიერად რომელიც ლოგიკას აშორებს….
ხო მიიღეთ შედეგი…. აბა ჰე….
მე რა?
ის რომ ოვდაათი წელია პირველად გამარჯვების იმედით ვიყავი სავსე….
ამჟამად კი არაბედნიერი და იმედ გაცრუებული ვარ…. მატჩს ვერ ვუყურე შიშისგან….
ქართულ ფეხბურთს აღარ ვუყურებ მანამდე სანამ ოდესმე რომელიმე ჩემპიონატზე ნახევარფინალში არ გავა საქართველოს ნაკრები….
მე 13 მაისს 1981წ. თბილისში გახლდით და ვიცი მისი შესაძლებლობანი….
გაუფრთხილდით რა სპორტსნენების განწყობებს ზედმეტი სტრესის მხრივ….
ჩეხიამაც მიღალატა ბოლო წამს…. საქართველოს სასარგებლოდ იქნებოდა რომ მოეგოთ….
