Veysel Çolak
Sana Kalan
Sana birkaç sözcük kaldı o yaşantıdan
kanamaya başlıyor hangisine dokunsan
anlamları yaralı, sesleri çığlık.
Kendinden saklanan birisin
aynada bir yabancı
siliniyor duvarlardan yazdığın sloganlar
artık her pencere karanlığa açılır.
Bir göçmen kuştu yaşadığın aşk
uçarken yırtardı gökyüzünü
oynaştığınız yağmurdu sana kalan.
Her şeyi anlatıyor yüzündeki sessizlik
geçen günlere bakıyorsun durmadan.
Beklemeyi de öğrendin
iyice çoğalmış seninle yaşlanan hüzün.
Hangi çiçeği özlesen soluyor birden
sen de öylesin.
Geçmişi getiriyor bir bardak çay kokusu
yanında o günlerin gölgesi
anneni düşünüyorsun
saçlarını okşuyor çocukluğunun.
Dünya, 2026
