Mutluluk…
Sürekli bir şey değildir, olamaz. An’larla sınırlı sevgi, heyecan duygusudur.
Bir insan sürekli mutlu olamaz, eğer öyle olduğunu söyleyen biri varsa ( düz sıradan biri de olsa) onu kolundan tutup psikoloğa götürün.
Ama o an”lar, ne kadar sürer, nerde başlar, nerde biter belirsizdir. Mutlu olursun, için ısınır. Kimileyin yoğun bir mutsuzlukla sona erebilir
Bunu tahmin ediyor olsanda o anları yaşamaktan geri durmazsın. Dibini sıyırırsın.
Hüsran, mutsuzluk, moral çöküntüsü yaşarsın, ama yine olsa yine yaşarım dersin.
Bu bireysel mutlu an’ lar… topyekün yaşadığımız, topluma, ülkeye, hayata baktığında öyle bireysel mutlulukları, yaşadığın hayat boğar atar bir köşeye.
Hayat böyledir ama.
Komünistler böyle bakar.
Yine de arada bir elimize geçen mutlu anların tadına varalım. İyi ki yaşamışım! diyelim. ” büyük ikramiye” var sayalım.
Teşekkür edelim.
Çilesi, acısını da o mutluluktan sayalım.
