Veysel Çolak
Yaşantı Sineması
Cebinde gökyüzünden küçük bir mavi
hızlı büyümüştü çocuk, dönüştü kargaşaya
bir daha hiç yaşamadı sarı yaz gecelerini
yaşamın işçisiydi gittiği yerde
büyüyen bir ayrılıktı yaşadığı
kentin uğultusuydu duyduğu müzik.
Çiğneyip geçerdi günler
hiç uyanmamıştı kahve kokan bir sabaha.
Duraklara koşardı geç kalma korkusuyla
hep yorgun bir metroda bulurdu kendini.
Patlamış mısır kokusu yoktu
birilerinin yazdığı o senaryoda
başrolde değildi, o da herkes gibi figüran.
Kime söylese unutulurdu adı
acımasız bir makastı zaman.
Silinen bir sevgili olurdu, silinen bir fotoğraf
böyle oynardı o yaşam sineması.
Yer yüzü, 2026
