İnsan acıdan bazen bir şey düşünemez oluyor. Yüreğimizi yakan yeni deprem acısıyla bir şeyler yazmayı düşünürken, bir zamanlar İzmit depremi için yazdığım şiiri anımsadım. Ama ara ara bulamadım. Toplu şiirlere baktım yok. Almayı unutmuşum bu şiirimi. Ara ara sonunda Anadolu Ekini’nde (Eylül 1999) buldum. İzmit adının geçtiği dizeyi Anadolu diye değiştirerek yeniden yayımlıyor ve ülkeme baş sağlığı, sabır, yaralılara acil şifalar diliyorum…
BİR SABAH KALKTIM Kİ
Bir sabah kalktım ki
Dövünüp duruyor sabah yeli
Ağlıyor Anadolu
Nice yer yurt yerle bir
Şiirin neye yarar şair…
Gül renkli harmanisini atmış
Kapkara bir şala bürünmüş şafak
N’olur benden bilmeyin diyor yalvararak
Doğan gün benden değil
Savruluyor yollarda
Notaları güneşi karşılama senfonisinin
Orman yangınından da beter
Acıyla inliyor ağaçlar
Çaresiz sersefil…
Ah bunları da mı görecektim
Gözyaşları sicim gibi
Boyunları bükük
Küçük tabutlar taşıyor kuşlar
Dizilmiş bir bir…
Soframdaki biricik ekmeği verdim
Benden mektup isteyen güvercine
Götür dedim
Ölü çocuklara bölüştür…
Bir sabah kalktım ki
Kalkmaz olaydım
Ayıplıyor beni yıkılan her şey
Bir taşı kaldırmak yerine
Utandım şiir yazdığım için…
A. Kadir Paksoy
